De Keukentafel (Operflat)
Aan de keukentafel kijken we terug op het project de operaflat, waarin miniopera´s vertoond werden achter de deuren van diverse flatbewoners. We doen dit met flatbewoners, componisten en zangers.
Locatie: kleine studio van de Berenkuil
Wanneer: donderdag 20 oktober 2011
Tijdstip: 19.00 – 21.00 uur
Wie:Mw. Jantina van der Veen (bewoonster van de operaflat), Mw. Appelman (bewoonster van de operaflat), Mw. Greet de Vries (bewoonster van de operaflat), Mw. Riek Verheul (bewoonster van de operaflat), Bart Delissen (componist), Hans Tolhuis (componist), Leonard Evers (componist), Jannelieke Schmidt (zangeres), Nicky de Bie (zangeres)
Crew: Anthony Heidweiller (gespreksleider), Mirjam Visser (productieleider), Anna Pleiter/Kooklab (de kok), Judith Hofland (camera)De Keukentafel
Door Mirjam
Ik deed de deur open en daar stonden ze dan, keurig op tijd op de stoep van gebouw de Berekuil. Vier bewoonsters van de legendarische Operaflat aan de Faustdreef. Alle vier de dames hadden zowel de operaflat van 2005, 2007 en 2009 meegemaakt. Tezamen met een aantal componisten en zangers van de Operaflat begonnen we aan deze nostalgische avond rondom het afscheid van Yo en de ‘Operaflat’.
Ik vind het toch altijd weer een beetje spannend zo aan het begin van een maaltijd. Gaat deze combinatie van mensen werken met elkaar? Komt er een mooi gesprek tot stand? Durven mensen zich te openen?
Dan gaan we de ruimte binnen waar de muziek van Kate Moore zachtjes staat te spelen en waar de vierkante tafel precies in het midden van de ruimte is gedekt. Kaarsen en theaterlicht. We creëren met deze muziek en de entourage zo even een kort moment van aandacht, een moment om te focussen, om aan te geven dat het voor ons niet alleen maar een gezellig etentje is, maar dat we heel graag een goed gesprek met elkaar willen voeren over wat dit project voor de diverse mensen heeft betekent.
Anthony heet zoals altijd iedereen welkom, vertelt in het kort iets over de betekenis van deze tafelbijeenkomsten en legt de rol van de filmopnames uit.
Iedereen vindt het altijd spannend, dat filmen. Dat je dan opeens in je eentje voor een camera zit en dan maar wat moet gaan vertellen. Over wat jij er van hebt gevonden, wat Yo-Opera voor jou persoonlijk heeft betekend.
Onderwijl zitten we aan tafel volop in het gesprek. Een van de bewoonsters vertelt hoe fijn ze de reacties vanuit het publiek altijd vond. Omdat het publiek natuurlijk heel dicht op de voorstellingen staat zie je van alles vanuit de gezichten van de mensen gebeuren. Mensen moeten lachen, vinden het leuk en apart. Er is heel direct contact.
Mw. Appelman woont al 30 jaar in de flat, en heeft bij de operette gezeten. Andere dames wonen er al respectievelijk 43 en 35 jaar. Zij zijn de lange termijn bewoners, maar er is ook heel veel verloop, veel mensen zien de flat als een tussenstap in hun leven, om daarna weer ergens anders naar toe te gaan. Een andere mevrouw vertelt dat veel mensen in de flat voor zichzelf leven, maar dat je met zo’n project als de operaflat mensen uit hun isolement kunt halen. Dat er een binding ontstaat.
Anna heeft ondertussen een hoofdgerecht gemaakt geïnspireerd op een van de miniopera’s van de operaflat met de titel wereldse witlof. Ze loopt binnen met een klassiek bereide witlofschotel met ham/kaas en iedereen, maar vooral ook de dames van de flat die van echt hollandsch eten houden vinden het ontzettend lekker!
Een vraag van Anthony: Heb je door het project andere mensen leren kennen?
“Ja zeker, en we hebben samen vlaggetjes gemaakt…” “Maar sommige mensen hebben het zo druk…”
We praten over de aanpak van Yo! Opera en hoe arbeidsintensief die is. Niet iedereen realiseert zich dat, maar dit soort projecten, in de visie van Yo, vergen een zeer persoonlijke aanpak die heel veel tijd kost. Om dit project van de grond te krijgen heeft Yo bij elke bewoner persoonlijk aangebeld, om alles aan de deur uit te leggen. Zo heel langzaam bouw je vertrouwen op, en dat is ook wat we in de loop der jaren zagen. Bij de eerste operaflat mochten we bij wijze van spreken in de deuropening staan, bij de tweede kwamen we zeker al over de drempel en tot in de huiskamer en bij de derde operaflat zaten makers en bewoners thuis aan de keukentafel de voorstelling voor te bereiden.
Nog een aantal mooie constateringen:
-Wat de bewoners erg leuk vonden was dat ze inbreng hadden in de tekst, en dat je mensen in huis had.
-De uitdaging voor een componist: Hoe groter je beperkingen als maker, hoe meer je zoekt naar de vrijheden die er binnen die beperking mogelijk zijn, je wordt uitgedaagd om met de middelen die je hebt zo creatief mogelijk te zijn.
-Het probleem met opera’s is vaak dat het over thema’s gaat die niet veel meer van doen hebben met onze hedendaagse realiteit. Maar het leuke van deze kleine mini-opera’s was dat het om hele herkenbare dingen ging, thema’s van nu.
-Het werkt in de operaflat omdat er een hele informele setting is, het publiek komt naar het huis van een dierbare, het is zeer toegankelijk, er is geen hoge drempel.
-Er was een verhaal over een Oven die was ontploft?! Grote hilariteit aan tafel maar ik heb helaas de clou gemist omdat ik net iemand naar de filmstudio aan het brengen was.
We fantaseren een nieuwe project in de toekomst, hoe zou dat eruit gaan zien??
een geheel nieuwe opera met als titel ‘de grote FAUST‘ (waarin Faust staat staat voor: De Verhuurder van de Flat..) De tongen kwamen los! Dus geroddeld hebben we ook.
-Leuk als we zelf ook zouden gaan zingen! In m’n eentje maar ook in een koor. Samen zingen is gewoon heel erg leuk! Er is een wens van de bewoners om meer samen te doen/zingen.
-Misschien kunnen we het volkslied van de operaflat componeren? En zo vlogen de ideeën over tafel. Als het aan deze bewoners zou liggen dan zou er gewoon weer een volgende operaflat komen….
